We zitten ondertussen alweer een paar duizend kilometer verder.
We reden via het noordoosten van Iran Turkmenistan binnen langs hoofdstad Asjchabad. Onmiddellijk een wereld van verschil. Een stad met immense witte gebouwen, vier-rijstroken-brede lanen waar geen kat op rijd. Werkelijk hallucinant. Hier wil je niet lang blijven: geen sfeer, niks te beleven. Diezelfde dag nog doorgereden tot bij de Darweze gaskrater middenin de Turkmeense woestijn. In 1971 vonden de Sovjets hier tijdens hun ontginning van gas een enorme krater, die in brand gestoken werd, en vandaag nog steeds constant in lichterlaaie staat. Deze 'door to hell' geeft uiteraard spectaculaire beelden zowel overdag als 's nachts (zie foto's). De perfecte plaats ook om te kamperen, samen met een hoop andere rally-teams.
Verder is er in Turkmenistan niks te beleven, een triest land. Hoewel de bevolking - zoals in Iran - zeer behulpzaam, vriendelijk en gastvrij zijn.
De taal is ondertussen omgeschakeld van Farsi naar Russisch. En dat verstaan we al evenmin. Maar we slagen erin ons uit te drukken, en komen zeker niet om van honger of dorst
![Wink ;-)](./images/smilies/icon_e_wink.gif)